Sunday, May 1, 2011

யாரும் சிரிக்க மாட்டார்கள் - மிலன் குந்தேரா (பகுதி 2)

பகுதி 1 வாசிக்க இங்கே செல்லவும்

7

அன்றைய தினமே, என்னுடைய தபால்பெட்டியில், முகவரி ஒன்றும் குறிப்பிப்படாத தபாலுறை ஒன்று கிடந்தது அல்லது அதற்கு சில நாட்களுக்கு பிறகாகவும் அது இருக்கலாம். அது எப்போது அங்கு வந்தது என்பதை என்னால் தெளிவாக நினைவுக்கூர முடிய வில்லை. உறையினுள் இருந்த கடிதம் கரடுமுரடான கையெழுத்தில் இருந்தது:

டியர் மேடம், வரும் ஞாயிறன்று உங்களை என் வீட்டில் எதிர்பார்க்கிறேன். என் கணவருக்கு milan gundra நிகழ்ந்த அவமரியாதையைப் பற்றி உங்களிடம் பேச வேண்டும். அன்று முழுவதும் நான் என் வீட்டிலேயே இருப்பேன். உங்கள் வருகை நிகழவில்லை என்றால் நான் சட்டபூர்வமான நடவடிக்கைகளில் இறங்கவேண்டியிருக்கும் –
அன்னா ஸ்ட்டுருஸ்கி, 14, டலிமிலோவா தெரு, ப்ரேக்-3.

கிளாரா பயந்துவிட்டாள். என்னைப் பற்றி, என் குற்றவுணவர்களைப் பற்றி ஏதேதோ பிதற்றினாள். நான் கைகளை வீசி மறுத்தபடி வாழ்க்கையின் லட்சியமே சந்தோசம்தான் என்றும், வாழ்க்கை அலுப்பூட்டத் தொடங்கினால் இப்படி ஏதேனும் செய்து அதை நகர்த்துவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்று விளக்கினேன். அவ்வப்போது, நாம் இம்மாதிரி நிகழ்ச்சிகளை முடுக்கி விட்டுக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். இல்லையேல், அந்தப் பெண்குதிரைகளைப் பார்த்தபடி பரதேசிகளைப் போல் புழுதியில் கால்களை இழுத்துக்கொண்டு கிடக்க வேண்டியதுதான் என்றேன். கிளாரா, நிகழ்ச்சிகளை முடுக்கிவிட வேண்டிய விருப்பம் அவளுக்கில்லை என்றபோது - நான், அவள் திரு அல்லது திருமதி. ஸ்ட்டுருஸ்கியோ அல்லது எவரையுமே காண வேண்டியதில்லை, எல்லாவற்றையும் – கைகளைப் பின்புறம் கட்டிக்கொண்டு - எந்த நிகழ்ச்சியை நான் முடுக்கி விட்டேனோ அதை – நானே பார்த்துக்கொள்வதாக அவளுக்கு வாக்களித்தேன்.

காலையில் வீட்டைவிட்டு கிளம்பியபோது வாயிற்காவலாளி எங்களைத் தடுத்து நிறுத்தினான். என்னிடம் விரோதத்தோடு அவன் நடந்து கொள்வதில்லை. ஒருமுறை, புத்திசாலித்தனமாக நான் அவனுக்கு ஐம்பது கிரவுன் லஞ்சம் கொடுத்திருந்தேன். இதுநாள் மட்டும் அவனுக்கு என்னோடு ஒரு சுமூக உறவு நிலவி வந்ததால் என் விஷயங்களில் தலையிடக்கூடாது என்பதை அவன் தெரிந்துவைத்திருந்தான். அப்பார்ட்மெண்டில் என்மீது கோபத்தில் குமுறிக்கொண்டிருப்பவர்களிடம் எரிகிற கொள்ளியில் எண்ணெயை வார்ப்பது போல் அவன் ஒன்றும் சொல்வதில்லை.

நேற்று ஒரு தம்பதி உங்களைத் தேடிக்கொண்டு வந்தார்கள் என்றான்.

எப்படியிருந்தார்கள்?

ஒரு குள்ளமனிதரோடு ஒரு பெண்மணி வந்தாள்.

பெண் எப்படியிருந்தாள்?

ஆளைவிட அவள் நல்ல உயரம். நல்ல வலு. வெடுவெடுன்றிருந்தாள். எல்லாவற்றையும் பற்றிக் கேட்டாள்.

அவன் கிளாராவைப் பார்த்து, குறிப்பாக உங்களைப் பற்றித்தான் அதிகம் கேட்டாள்

என்றான். நீங்கள் யார்? உங்களுடைய பெயர் என்ன?

கடவுளே! நீங்கள் என்ன சொன்னீர்கள்? என்று பதற்றமாக கேட்டாள் கிளாரா.

என்ன சொல்ல? பேராசிரியரைப் பார்க்க யார் வருகிறார்கள் என்று எனக்கு எப்படித் தெரியும்? ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு பெண் வருகிறாள்என்றேன் என்றான் அவன். பிரமாதம்! என்றேன் நான். பாக்கெட்டிலிருந்து பத்து கிரவுனை எடுத்து அவன் கையில் திணித்தேன். இப்படியே தொடர்ந்து சொல்லிக்கொண்டிரு.

இதற்கெல்லாம் பயப்பட தேவையில்லை,என்று கிளாராவைத் தேற்றினேன்.ஞாயிற்றுக் கிழமை நீ எங்கும் போக வேண்டாம். யாரும் உன்னை இங்கு கண்டுபிடிக்க முடியாது.

ஞாயிற்றுக்கிழமை வந்தது. பின் ஞாயிறு, திங்கள், செவ்வாய், புதன் வந்தது: ஒன்றும் நிகழவில்லை. பார், என்றேன் கிளாராவிடம்.

பிறகு வந்தது வியாழன். என் மாணவர்களுக்கு ரகசியமாக வகுப்பெடுத்துக் கொண்டிருந்தேன். எப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் தன்னலமற்ற காம்ரேடுகளான ஃபவிஸ்டுகள்(Fauvistl) இம்பிரஷ்னிஸ்ட் கதாபாத்திரங்களிலிருந்து நிறங்களை விடுவித்தார்கள் என்பதை நான் விளக்கிக்கொண்டிருந்தபோது கதவைத் திறந்துகொண்டு மேரி வந்தாள். கிசுகிசுக்த்தாள்: அந்த ஸ்ட்டுருஸ்கியின் மனைவி வந்திருக்கிறாள், என்றாள். ஆனால் நான் தான் இங்கில்லையே, என்றேன். பட்டியலைக் காட்டுவது தானே? மேரி, தலையசைத்து வேகமாக மறுத்தாள். நான் அதைக் காட்டினேன். ஆனால் உங்களுடைய அலுவலகத்திற்குள் அவள் எட்டிப் பார்த்துவிட்டாள். ஸ்டாண்டில் கிடந்த உங்களுடய ரெயின் கோட்டையும் பார்த்துவிட்டாள். காரிடாரில் இப்போது உங்களுக்காக காத்திருக்கிறாள்.

இப்படியான ஒரு முட்டுச்சந்தில் மாட்டிக்கொள்ளும்போது தான் என் மூளை துரிதமாக வேலை செய்ய தொடங்கும். என் ப்ரியத்துக்குரிய மாணவன் ஒருவனை அழைத்து: எனக்கு ஒரு உதவி செய். என் அலுவலகத்திற்கு போ. அங்கு கிடக்கும் என் ரெயின்கோட்டை எடுத்து மாட்டிக்கொள். உடனே வெளியேறி விடு. ஏதாவது ஒரு பெண் உன்னைத் தொடர்ந்து வரலாம். நீதான் நான் என்று சொல்லலாம். உன் வேலை என்னவென்றால் அதை ஒரு போதும் நீ ஒத்துக்கொள்ள கூடாது.

அந்த மாணவன் உடன் கிளம்பிச் சென்றான் அரைமணிநேரம் கழித்துத் திரும்பினான். வேலை முடிந்துவிட்டது என்றும், பாதையில் இனி பிரச்சனை இருக்காது, அந்தப் பெண் வெளியேறிவிட்டாள் என்றும் தெரிவித்தான். இம்முறை, நான் ஜெயித்துவிட்டேன்.

பிறகு வெள்ளிக்கிழமை வந்தது. கிளாரா, ஒரு இலையைப் போல் நடுங்கிக் கொண்டே மதியம் வேலையிலிருந்து திரும்பியிருந்தாள்.

ஆடை தயாரிக்கும் நிறுவனத்தில், நிறுவனத்தின் வாடிக்கையாளர்களை அலுவலகத்திலுள்ள நேர்த்தியான அறையில் வைத்துச் சந்திக்கும் கனவான் ஒருவர், தொழிற்கூடத்திற்குச் செல்லும் கதவைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே நுழைந்து - அங்குதான் கிளாராவும் பிற பதினைந்து தையல்காரிகளும் தையல் மிஷினில் பணிபுரிந்து கொண்டிருப்பார்கள் - யார், ஐந்து, சமிக்கா தெருவில் வசிக்கிறீர்கள்? என்று கேட்டார். கிளாராவிற்குத் தன்னை பற்றித்தான் விசாரிக்கிறார்கள் என்று புரிந்தது. காரணம் அது என்னுடைய முகவரி. என்னோடு அவள் வசித்துவருவது வேறு எவருக்கும் தெரியாதபோதும், ஏதோவொன்று அவளை அப்போது அமைதியாக இருக்கச் செய்தது. ஒருவரும் வாய் திறக்காததைக் கண்டு பாருங்கள்! இதைத்தான் நானும் அவளிடம் சொன்னேன், என்று முணுமுணுத்தபடி திரும்பினார். பிறகுதான், ஒரு மொண்ணையான பெண்குரல், அவர்களுடைய பெண்களில் ஒருத்தி, ஐந்து சமிக்கா தெருவில் வசித்து வருவதாக அவரைத் தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வந்திருக்கிறது என்பதையும். அதற்குப் பின்தான் அவர் பணியாளர் பதிவேட்டை ஆராய்ந்திருக்கிறார் என்பதையும் கிளாரா தெரிந்துகொண்டாள்.

எங்களது எளிய அறைக்குள்ளும் திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கியின் நிழல் மெதுவாகப் படரத் தொடங்கியதை உணர்ந்தேன்.

உன்னுடைய வேலையிடத்தை எப்படி அவளால் கண்டுபிடிக்க முடிந்தது? இங்குள்ளவர்களுக்கே அது தெரியாதே!. என்று கத்தினேன் நான்.

ஆம். இங்குள்ளவர்களுக்கு எதுவும் தெரியாது என்று என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக் கொண்டேன். ஒரு பெரிய மதிற்சுவருக்குப் பின்னால் எவரும் கண்காணிக்க முடியாத இடத்தில் ஒரு மடையனைப்போல் வாழ்ந்து வருவதாக என்னை நானே நினைத்துக்கொண்டேன். ஆனாலும் எல்லா சமயமும் ஒரு விஷயம் மட்டும் அவன் கண்ணிலிருந்து தப்பியிருந்தது: அது, எளிதில் ஊடுருவக்கூடிய கண்ணாடியால் ஆன சுவர்.

கிளாரா என்னோடு வசிப்பதை யாரும் தெரிந்துக் கொள்ளக்கூடாது என்று விரும்பினேன். அதற்காக வாயிற்காவலாளிக்குக் கொஞ்சம் பணமும் கொடுத்து வந்தேன். அதுவே அவளுக்குத் தொல்லையாயிற்று. யாருக்கும் தெரியாமல் அவள் நடமாடவேண்டும் என்று நான் நிர்பந்திக்க, இதற்கிடையில் அவளை எப்படியோ அறிந்து வைத்திருந்தவர்கள் - ஒருமுறை இரண்டாம் தளத்திலிருந்த பெண்மணியோடு அவள் மடத்தனமான பேச்சில் ஈடுபட்டிருந்தபோது அவள் எங்கு வேலை செய்கிறாள் என்பதை தெரிந்துகொண்டார்கள்.

இதற்கு பிறகு கூட, கொஞ்ச நாட்கள் யாருக்கும் சந்தேகம் வராத விதத்தில் நாங்கள் வசித்து வந்தோம். எங்களுடைய எதிரிகளுக்குத் தெரியாத ஒரே விஷயம் அவளுடைய பெயர் மட்டும்தான். இப்போது கடைசி ரகசியமாக எங்களுக்கு இருப்பது அது மட்டும்தான். விடாமல் திட்டமிட்டுத் தாக்குதல் நடத்தும் திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கியின் மனைவியிடமிருந்து நாங்கள் தப்பிவிட்ட போதும் அவளது அணுகுமுறையைப் பார்த்தபோது எனக்கு அது அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது. இப்படியே தொடர்ந்து நீடிப்பது சிரமம் என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன். என் கதையிலுள்ள குதிரையை முடுக்கிவிட்டாக வேண்டிய கட்டாயத்தில் அப்போது நான் இருந்தேன்.

8

இது நடந்தது வெள்ளிக்கிழமை. சனிக்கிழமை கிளாரா மீண்டும் நடுங்கிக்கொண்டே வேலையிலிருந்து திரும்பினாள். அன்று நடந்தது இதுதான்:

திருமதி. ஸ்ட்டுருஸ்கி அவளது கணவரோடு அந்த உடைகள் தயாரிக்கும் நிறுவனத்திற்குக் கிளம்பினாள். முன்னமே மேனேஜரிடம் அவளுக்கும் அவளுடைய கணவருக்கும் தையல்காரிகளின் முகங்களைப் பார்ப்பதற்கு வசதியாகத் தொழிற்கூடத்தைப் பார்வையிட அனுமதி பெற்றிருந்தாள். இந்தக் கோரிக்கை நம் காம்ரேட் மேனேஜரை ஆச்சரியப்பட வைத்தது என்னவோ உண்மைதான் என்றாலும், அவரால் மறுக்கமுடியாத அளவிற்கு திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கியின் மனைவி, வாதங்களை அடுக்கியிருந்தாள். மேலும் அவமதிப்பு, வாழ்க்கையே சீரழிந்துவிட்டது, நீதிமன்றம் போன்ற வார்த்தைகளை வெற்றாக அவள் உதிர்த்திருக்கிறாள். திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கியோ அவளுக்குப் பின்னால் புருவத்தை நெரித்தபடி மௌனமாக நின்றிருக்கிறார்.

தொழிற்கூடம் அவர்களுக்குக் காட்டப்பட்டிருக்கிறது. தையல்காரிகள் தலையை வேண்டா வெறுப்பாகத் திருப்பினார்கள். கிளாரா, சட்டென்று அந்தக் குள்ளனை அடையாளம் கண்டுகொண்டாள். வெலவெலத்து போய்விட்டாள். வேலையோடு வேலையாக மறைந்துக்கொள்ள முடியுமா என்று பார்த்திருக்கிறாள்.

இறுக்கமாக நின்றுக்கொண்டிருந்த thamதம்பதிகளிடம், இப்போது நீங்கள் நின்று கொண்டிருப்பது தான் எங்களுடைய தொழிற்கூடம், என்றிருக்கிறார் அந்த மேனேஜர். திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கியின் மனைவிக்கு அவள்தான் முயற்சி எடுத்துவேண்டும் என்பது புரிந்தது. கணவரிடம் கிசுகிசுத்தாள்: அவள் இங்கு இருக்கிறாளா என்று பாருங்கள்?
என்றாள். திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கி சிடுசிடுத்தார்.

கண்ணாடி அணிந்திருந்தபோதும் திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கியால் அந்த அறையைத் தெளிவாகப் பார்க்க முடியவில்லை. எப்படியிருப்பினும், குப்பைக் கூளம் போல் துணிகள் குவிந்து கிடக்கும் அந்த அறையை ஆராய்வது அத்தனை எளிதல்ல - நீண்ட கம்பிகளில் தொங்கும் ஆடைகள்; வெவ்வேறு நிலைகளில், எழுந்து நிற்கும், வேண்டுமென்றே முகத்தை திருப்பிக்கொள்ளும்; படபடப்போடு அமர்ந்திருக்கும் தையல்காரிகள் – அவர்களில் எவரும் கதவைப் பார்த்து அமர்ந்திருக்கவில்லை. திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கி இதன் காரணமாக ஒரு அடி முன்னகர்ந்து, யாருடைய முகத்தையும் விட்டுவிடக்கூடாது என்று கூர்ந்து அவதானிக்கத் தொடங்கினார்.

எவரோ தங்களை ஆராய்கிறார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொண்ட பெண்கள் – அதிலும் பார்க்கச் சகிக்காத மனிதனால் அது நிகழ்த்தப்படுகிறது என்கிறபோது – மிக மோசமாக முறையில் தாங்கள் அவமதிக்கப்படுவதாக உயர்ந்தார்கள். கேலியும் முணுமுணுப்பும் எழுந்தன. அவர்களிடையே இருந்த துணிச்சலான பெண்ணொருத்தி துடுக்குத்தனமாக ஒன்றைக் கூறிவிட்டு வெடித்துச் சிரித்தாள்: இவனை கர்ப்பமாக்கி விட்டு ஓடிவிட்ட பெருச்சாளியை தேடி பிராக் முழுவதும் அலைந்துக் கொண்டிருக்கிறான்!

பிடிவாதத்தோடு அங்கு நின்றுக் கொண்டிருந்த அந்த தம்பதிகளை அந்த பெண்களின் கேலியும் சிரிப்பும் உசுப்பிவிட்டது.

அம்மா!அந்த துடுக்குத்தனமான பெண், திருமதி. ஸ்ட்டுருஸ்கியை நோக்கி மீண்டும் கத்தினாள், குட்டி பையனை எப்படி பார்த்துக் கொள்வது என்று உனக்குத் தெரியவில்லை. நானாக இருந்தால், இவ்வளவு அருமையான பிள்ளையை வெளியிலேயே விடமாட்டேன்!

திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கியின் மனைவி அவளுடைய கணவனிடம் நன்றாகப் பாருங்கள்! என்று முணுமுணுத்தாள். அவர் சிடுசிடுத்தபடி ஒவ்வொரு அடியாக எடுத்து வைத்தார் ஏதோ அது அவருடைய கடை என்பது போல். பின் ஒவ்வொரு முகமாகப் பார்க்கத் தொடங்கினார்.

அந்நேரம் மட்டும் ஒன்றும் பேசாமல் சிரித்தபடியே நின்று கொண்டிருந்த மேனேஜர் – அவருக்கு அவருடைய பெண்களைப் பற்றி நன்றாகத் தெரியும் - ஆதலால் அவர்களுடைய கிண்டலை பொருட்­படுத்தாமல் திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கியைப் பார்த்து: நீங்கள் தேடும் பெண் எப்படியிருப்பாள் என்று இப்போதாவது சொல்ல முடியுமா? என்று கேட்டார்.

திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கி மேனேஜரைப் பார்த்து மெதுவாகவும் தீவிரமாகவும்: அழகி... அவள் நல்ல அழகி, என்றார்.

இதற்கிடையில், கிளாரா தனது எரிச்சல், தலை குனிவு, மற்றும் படபடப்பால் விளையாட்டுத்தனமாக பெண்களிடமிருந்து விலகி, ஒரு மூலையில் ஒடுங்கினாள். ஓ! அவளை மறைத்துக் கொள்வதற்குத்தான் அவள் எவ்வளவு பாடுபட வேண்டியிருந்தது. திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கி இப்போது அவளுக்கு மிக அருகில் நிற்கிறார். ஓரிரு கணங்களில் அவர் அவளை பார்க்கப்போகிறார்.

அது போதாது. அவள் அழகு என்பது மட்டும், அவளைக் கண்டுபிடிக்கப் போதாது, என்றார் மேனேஜர்.

நிறைய அழகான பெண்கள் இருக்கிறார்கள். அவள் உயரமா அல்லது குள்ளமா?

உயரம்,என்றார் திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கி.

மாநிறமா அல்லது சிகப்பா? திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கி ஒரு வினாடி யோசித்தார்.

பிறகு சிகப்பு, என்றார்.

நம் கதையில் வரும் இப்பகுதி அழகின் வல்லமையை வெளிப்படுத்தப்போகும் குட்டிக்கதையாக இருக்கப்போகிறது. முதன் முதலாக திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கி கிளாராவை என்னுடைய இடத்தில் வைத்துப் பார்த்தபோது பிரமித்துவிட்டார். உண்மையில் அவர் அவளைப் பார்க்கவேயில்லை. அழகு ஒரு மெல்லிய திரைபோல் அவர் கண்ணுக்கு முன்னால் விரித்திருக்கிறது. ஒரு முக்காடிற்குள் ஒளிந்துகொள்வது போல் அந்த மெல்லியத் திரைக்குப் பின்னால் அவள் மறைந்து இருந்திருக்கிறாள்.

கிளாரா உண்மையில் உயரமானவளோ சிகப்பானவளோ அல்ல. அவளது உள்ளழகுதான் திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கியின் கண்ணில் ததும்பி வழிந்து ஒரு பெரிய ஆகிருதி போல் அவளைத் தோன்ற செய்திருக்கிறது. மேலும், அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட பிரகாசம் அவளுடைய தலைமயிருக்குப் பொன்னிறத்தை அளித்திருக்கிறது.

முடிவில், அந்தக் குள்ள மனிதர் மூலையை நெருங்கினார். சுருக்கம் விழுந்த சட்டையோடு பழுப்பு நிற மேலங்கி அணிந்தபடி வேலை செய்துகொண்டிருந்த கிளாராவைப் பார்த்தபோது அவரால் அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியவில்லை. காரணம் அவர் ஒருபோதும் அவளைப் பார்த்ததில்லை.

9

கிளாரா முன்னுக்குப் பின் முரணாக அந்த நிகழ்வைப் பற்றி என்னிடம் சொல்லியபோது, நான் கிளாராவிடம், பார்! நாம் எத்தனை அதிர்ஷ்டசாலிகள், என்றேன்.

ஆனால் கிளாராவோ தேம்பியழுதபடி என்ன அதிர்ஷ்டம் இருக்கிறது என்கிறீர்கள்? இன்று கண்டு பிடிக்கவில்லை என்றால் நாளை கண்டுபிடித்துவிடப் போகிறார்கள், என்றாள்.

எப்படி முடியும் என்கிறாய்

அவர்கள் என்னைத் தேடி இந்த இடத்திற்கே வந்துவிடப்போகிறார்கள்...”

நான் யாரையும் உள்ளே விடவில்லை என்றால்...”

அவர்கள் போலீஸை அழைத்தால்?

வரட்டும். அவர்களிடம் நானே இந்த வேடிக்கையைப் பற்றிச் சொல்கிறேன். ஒருவிதத்தில் எல்லாமே வேடிக்கைதானே..

இப்போதெல்லாம் வேடிக்கைக்குக் காலமில்லை, எல்லாமே ஆபத்துதான். நான் திரு. ஸ்ட்டுருஸ்கியின் பெயரைக் கெடுக்க விரும்பினேன் என்று அவர்களால் குற்றஞ்சாட்ட முடியும். அவரை உற்று கவனித்தாலே போதும், அவரால் ஒரு பெண்ணைக் கெடுக்க முடியுமா என்பது தெரிந்துவிடும்.

நீ சொல்வது சரிதான், அவர்கள் உன்னைச் சிறையில் அடைக்கவும் வாய்ப்பிருக்காது, என்றேன் நான்.

விளையாடாதே, என்றாள் கிளார. இது என் பெயரை எப்படிக் கெடுத்துவிடும் என்று உனக்குத் தெரியுமா? நான் ஒழுங்குநடவடிக்கை கமிட்டியின் முன்பு ஆஜராக வேண்டும். என் பதிவேட்டில் வேறு அதை எழுதிவிடுவார்கள். பிறகு இந்தத் தொழிற்சாலையிலிருந்து நான் ஒருபோதும் தப்பிக்க முடியாது. சரி, என்னை விளம்பரப் பெண்ணாக மாற்றிக் காட்டுகிறேன் என்று வாக்குறுதி தந்தாயே. அதாவது நினைவில் இருக்கிறதா? என்னால் இனி இங்கு இருக்கவே முடியாது. அவர்கள் எப்போது வருவார்களோ என்று பயந்துகொண்டே இருக்க வேண்டியதுதான். நான் சிலாகோவிஸ்ற்கே திரும்புகிறேன்,என்றாள்.

அன்று நிகழ்ந்த முதல் உரையாடல் இதுதான்.

மதியம், எங்கள் இலாகா கூட்டம் முடிந்த பிறகு என் இரண்டாவது உரையாடல் நிகழ்ந்தது.

நரைத்த தலைமயிர் கொண்ட எங்கள் துறைச் செயலாளர் என்னை அவருடைய அலுவலகத்திற்கு அழைத்தார். அவர் கலை இலக்கிய வரலாற்றாசிரியர். ஒரு அறிவுஜீவி.

இப்போது நீ பிரசுரித்துள்ள கட்டுரை உனக்கு உதவும் என்று நான் நம்பவில்லை, என்றார்.

ஆம். தெரியும், என்றேன்.

நம்முடைய பேராசிரியர்களில் பலர் உன் கட்டுரை அவர்களைப் பற்றி பேசுகிறது என்று நம்புகிறார்கள். உன் துறைத்தலைவரும் அவருடைய பார்வையை நீ மோசமாகத் தாக்குவதாகத்தான் நம்புகிறார்.

அதற்கு நான் என்ன செய்யமுடியும்? என்றேன் நான்.

ஒன்றும் செய்ய முடியாததுதான், ஆனால் ஒன்றை நீ ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். உன் மூன்று வருட ஒப்பந்தம் முடிந்துவிட்டது. உன் இடத்திற்கு யார் வேண்டுமென்றாலும் போட்டியிடலாம். வகுப்பெடுத்த அனுபவசாலிகளுக்குப் பதவி அளிப்பது நம் வழக்கமாக இருந்தாலும் உன் விஷயத்தில் இது பொருந்தும் என்று நம்புகிறாயா? நான் உன்னை அழைத்தது இதைப் பற்றியெல்லாம் பேச அல்ல. இதுநாள் வரை நீ ஒழுங்காகப் பாடம் எடுத்திருக்கலாம். உன் மாணவர்களுக்கும் உன்னைப் பற்றி தெரிந்திருக்கலாம். ஆனால் இன்று? எவ்வளவு நாட்கள் இதை வைத்துக் காலங்கடத்த முடியும். கடந்த மூன்று மாத காலமாக நீ பாடமே எடுக்கவில்லை என்று உன் துறைத்தலைவர் சொல்கிறார். அவருக்கு எந்த முன்னறிவிப்பையும் நீ கொடுக்கவில்லை. இது ஒன்று போதும் உன்னைப் பதவி நீக்கம் செய்ய.

நான் ஒரு வகுப்பைக் கூட புறக்கணிக்கவில்லை என்பதைப் பேராசிரியருக்கு விளக்கினேன். நடந்த விஷயங்கள் எல்லாம் ஒரு வேடிக்கையென்றும், திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கிக்கும் கிளாராவிற்கும் இடையில் நிகழ்ந்த மொத்த கதையை பற்றியும் எடுத்து சொன்னேன்.

சரி, நான் உன்னை நம்புகிறேன், என்றார் என் பேராசிரியர். ஆனால் நான் உன்னை நம்பி என்ன ஆகிவிட போகிறது, எல்லா பேராசிரியர்களும் நீ வகுப்பே எடுப்பதில்லை, ஒன்றுமே செய்வதில்லை என்றல்லவா சொல்கிறார்கள். ஏற்கனவே யூனியன் மீட்டிங்கில் இதைப் பற்றிப் பேசிவிட்டார்கள். நேற்று விஷயத்தை லோக்கல் கமிட்டியிடம் எடுத்துச் செல்ல போவதாகப் பேசிக் கொண்டார்கள்.

ஆனால் இதைப் பற்றி அவர்கள் ஏன் என்னிடம் முதலில் பேசவில்லை.

என்ன பேச வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறாய்? அவர்களுக்கு எல்லாம் தெளிவாகத்தான் இருக்கிறது. இப்போது, உன் கடந்த கால நடவடிக்கையெல்லாம் ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். உன் கடந்த காலத்திற்கும் உன் நிகழ் காலத்திற்கும் ஏதாவது தொடர்பிருக்கிறதா என்று பார்க்கிறார்கள்.

என்னுடைய கடந்த காலத்திலிருந்து அவர்களால் என்ன கண்டுபிடித்து­விட­ முடியும்? நான் எப்படிப் பட்டவன் என்று உங்களுக்குத் தெரியும். நான் எதையும் தட்டிக் கழிப்பதில்லை. என்னுடைய மனச்சாட்சி தெளிவாகத்தான் இருக்கிறது.

ஒவ்வொன்றுக்கும் பல பரிமாணங்கள் இருக்கிறது, என்றார் பேராசிரியர். தொகுக்கிற விதத்தில் தொகுத்தால் ஒரு நல்ல குடிமகனின் வரலாற்றைக் கூட குற்றவாளியின் வரலாறாக மாற்றிவிட முடியும். சரி, உன்னைப் பற்றி கொஞ்சம் யோசித்துப் பார். உன் வேலையை நீ நேசிக்கிறாய் என்பதை யாரும் மறுக்கவில்லை. ஆனால் அதை ஒரு சந்தர்ப்பமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியுமா? எந்தச் சந்திப்புகளிலும் உன்னைப் பார்க்க முடிந்ததில்லை. சரி, வந்தவற்றிலாவது ஏதாவது பேசினாயா? அதுவுமில்லை. நீ என்ன நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாய் என்று ஒருவருக்குமே தெரியவில்லை. எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது. ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி நாங்கள் எல்லாம் தீவிரமாக விவாதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, நீ திடீரென்று கேலி பேசினாய். அது எத்தகைய அசௌகரியத்தை ஏற்படுத்தியது என்றாவது உனக்குத் தெரியுமா? அந்த அசௌகரியத்தை அப்போதே நாங்கள் மறந்து விட்டோம் என்றாலும், அதை இப்போது உன் கடந்த காலத்திலிருந்து எடுத்துப் பார்த்தால், அதற்கு ஒரு பிரத்யேக முக்கியத்துவம் இருப்பதுபோல் அல்லவா தெரிகிறது? உன்னைத் தேடி எத்தனைப் பெண்கள் பல்கலைக்கழகத்திற்கு வந்திருப்பார்கள். அவர்களை நீ பார்க்க மறுத்ததாவது நினைவிருகிறதா? சரி, உன் சமீபத்தியக் கட்டுரைப் பற்றிப் பேசுவோம். அதில் சில இடங்கள் சந்தேகப்படும்படியாக இருக்கிறது என்பதாவது உனக்குத் தெரியுமா? எல்லாமே தனித்தனியான நிகழ்வுகள்தான். இருந்தாலும், எல்லாவற்றையும் இப்போது உன் மீது சாட்டப்பட்டுள்ள குற்றத்தின் ஒளியில் வைத்துப் பார்க்கும் போது, எல்லாம் உன் குணத்திற்கும் நடத்தைக்கும் எதிரான அத்தாட்சியாக அல்லவா திரள்கிறது.

ஆனால் நான் என்ன குற்றம் செய்துவிட்டேன்! என்ன நடந்தது என்பதை வெளிப்படையாக நானே சொல்கிறேன். மனிதார்த்தமான ஆட்களாக இருந்தால் இதை கேட்ட பிறகு சிரிப்பார்கள்.

உன் விருப்பப்படி செய். ஆனால் ஒன்று, மனிதார்த்தமான ஆட்கள் என்றால் யார் அல்லது மனிதர்கள் எப்படிப்பட்டவர்கள் என்பதை நீ விரைவில் தெரிந்து கொள்வாய். யாரும் சிரிக்க மாட்டார்கள். நடந்ததையெல்லாம் நீ அவர்களிடம் சொல்லும்போது உனக்கு விதிக்கப்பட்ட கடமைகளிலிருந்து நீ வழுவியது மட்டுமல்லாது எதை செய்யக்கூடாதோ அதைச் செய்ததாகவும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நீ ரகசியமாக வகுப்பெடுத்தது என எல்லாம் வெளிப்பட துவங்கும். மேலும், உன்னிடம் உதவி கேட்ட மனிதனை நீ அவமதித்ததும்; உன் வாழ்வு ஒரு ஒழுங்கில்லை என்பதும்; அனுமதியில்லாமல் உன்னோடு ஒரு பெண் வசித்துவருகிறாள் என்பதும் வெளிப்படும். இவையெல்லாம், நாகரிகப் பெண்மணியான நமது யூனியன் செயலாளரிடம் உன்னைப் பற்றிய ஒரு மோசமான மனப்பதிவை ஏற்படுத்தும். எல்லாம் சேர்ந்து விஷயத்தைக் குழப்பி, பிறகு... ஆண்டவனுக்குத்தான் வெளிச்சம், வேறு என்ன என்ன வதந்திகள் கிளம்பப் போகிறதோ என்று? ஆனால் ஒன்று, என்ன நடந்தாலும் எல்லாம் அவர்களுக்குச் சாதகமாகத்தான் இருக்கப் போகிறது.

இந்த விஷயத்தைப் பொறுத்தமட்டில் பேராசிரியர் என்னை ஏமாற்றவில்லை, எச்சரிக்கை செய்கிறார் என்று எனக்குத் தெரிந்தது. இருந்தபோதும், அவரை ஒரு அரைப்பைத்தியம் என்றுதான் நான் முடிவுசெய்திருந்தேன். அவருடைய சந்தேகங்களுக்கு என்னை ஒப்புக்கொடுத்துவிடக் கூடாது என்று தீர்மானமாக இருந்தேன். திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கியுடனான எனது ஊழல் என்னைப் பயமுறுத்தியிருந்தபோதும் நான் முற்றாக நம்பிக்கை இழந்துவிடவில்லை. இந்தக் குதிரையை நானாகத்தான் முடுக்கிவிட்டேன். அதன் கடிவாளம் என் கையை அறுத்துக் கொண்டு ஓட நான் அனுமதிக்க மாட்டேன். போட்டிக்கு என்னை நானே தயார் செய்து கொண்டேன்.

குதிரையும் போட்டியிலிருந்து விலகப் போவதில்லை. நான் வீடு திரும்பியபோது தபால்பெட்டியில் எனக்கு ஒரு செய்தி காத்திருந்தது. லோக்கல் கமிட்டி மீட்டிங்கில் நான் ஆஜராக வேண்டும் என்று அதில் கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டிருந்தது.

10

முன்பு சேமிப்புக் கிடங்காக இருந்த இடமொன்றில் லோக்கல் கமிட்டியினர் கூடினார்கள். அங்கு நீண்ட மேஜை ஒன்று கிடந்தது. அதைச் சுற்றி அமர்ந்தார்கள். நான் நுழைந்தபோது என் முகம் இருண்டு கிடந்ததாகக் கற்பனை செய்துகொண்டார்கள். கண்ணாடி அணிந்த, தலை நரைத்த மனிதரொருவர் எனக்கு இருக்கையைக் காட்டினார். அவருடைய தாடை குறுகலாக இருந்தது. நான் நன்றி தெரிவித்து விட்டு அமர்ந்துகொண்டேன். அவர் பேசத் தொடங்கினார். சமீப காலமாக லோக்கல் கமிட்டியினர் என்னைக் கண்காணித்து வருவதாகவும் என்னுடைய பிரத்யேக வாழ்வு ஒழுங்கற்று இருப்பதால் என்னுடைய சுற்றுவட்டாரத்தில் எனக்கு அது நற்பெயரைப் பெற்றுத்தரவில்லை என்றும், எல்லாவற்றையும் கமிட்டி நன்கு அறிந்து வைத்திருப்பதாகவும் தெரிவித்தார்கள். மேலும், என்னுடைய அறையிலிருந்து எழும் கூச்சலால் அப்பார்ட்மெண்டில் வசிப்பவர்களுக்கு உறக்கம் வருவதில்லை என்றும், அது குறித்து அவர்கள் முன்பே, ஒரு புகார் அளித்திருப்பதாகவும், அது ஒன்றே லோக்கல் கமிட்டியினர் என் மேல் நடவடிக்கை எடுக்க போதுமான சான்று என்றும் தெரிவித்தார். அத்தோடு காம்ரேட் ஸ்ட்டுருஸ்கியின் மனைவி வேறு அவர்களுக்கு உதவப் புறப்பட்டிருந்தார். ஆறு மாதத்திற்கு முன்பே அவருடைய கணவருடைய ஆய்வு கட்டுரையைப் பற்றி நான் ஒரு மதிப்புரை எழுதியிருக்க வேண்டும் என்றும், என்னுடைய மதிப்புரையால் தான் அதன் விதி தீர்மானிக்கப்படப்போகிறது என்பதை நான் நன்கு அறிந்திருந்தபோதும் நான் அவருக்கு உதவவில்லை என்றும் குற்றஞ்சாட்டினார்.

குறுகலான தாடையுடைய மனிதரிடம் நான் குறுக்கிட்டேன், ஆய்வுக்கட்டுரை என்றால் என்னவென்று உங்களால் விளக்க முடியுமா? அது ஒரு எழுத்துத்­திருட்டுத்தான் என்று நான் சொன்னால் உங்களால் அதை மறுக்க முடியுமா? என்று கேட்டேன்.

அப்போது, இது மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறதே காம்ரேட், என்றபடி நாகரிக உடையணிந்த, சிவந்த மேனியுடைய, முப்பது வயதையொத்த பெண்ணொருத்தி கலந்துரையாடலில் கலந்தாள். அவள் முகத்தில் ஒரு புன்முறுவல் ஒளிர்ந்தது. ஒரு கேள்வி கேட்க நீங்கள் என்னை அனுமதிக்க வேண்டும், என்றாள். உங்களுடைய துறை என்ன?

நான் ஒரு கலை இலக்கிய வரலாற்றாசிரியர்.

காம்ரேட் ஸ்ட்டுருஸ்கி?

தெரியாது, ஒருவேளை அவரும் இதையொத்த ஏதாவது ஒன்றை முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கலாம்.

உடனேயே அவள் உற்சாகமாகி பிற உறுப்பினர்களைப் பார்த்து பாருங்கள்,என்றாள். காம்ரேட் தன் துறைச் சார்ந்த பிற தொழிலாளர்களைத் தோழர்களாக அல்ல போட்டியாளர்களாகப் பார்க்கிறார். இப்போதெல்லாம் நமது அறிவுஜீவிகள் இப்படித்தான் சிந்திக்கிறார்கள், என்றாள்.

நான் தொடரலாமா?என்றார் தாடை குறுகிய மனிதர். காம்ரேட், திருமதி. ஸ்ட்டுருஸ்கி எங்களிடம் அவரது கணவர் உங்கள் அபார்ட்மெண்ட்டில் வைத்து ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்ததாகத் தெரிவித்துள்ளார். திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கி பாலியல்ரீதியாக அவளைத் தொந்திரவு செய்துள்ளார் என்றும் அவள் உங்களிடம் குற்றம் சாட்டியிருக்கிறாள். காம்ரேட், திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கியால் அப்படியான நடத்தையில் ஈடுபடமுடியாது என்பதற்கான ஆதாரங்கள் திருமதி. ஸ்ட்டுருஸ்கியின் கையில் உள்ளன. மேலும், திருமதி.ஸ்ட்டுருஸ்கி அவருடைய கணவர் மீது குற்றம் சுமத்திய பெண்ணின் பெயரைத் தெரிந்துகொள்வதில் ஆர்வமாக உள்ளார். விஷயத்தை ஒழுங்கு நடவடிக்கை கமிட்டியிடம் எடுத்துச் செல்லலாம் என்று தீர்மானித்திருக்கிறார். இந்தத் தவறான குற்றச்சாட்டால் அவருடைய பெயருக்குக் களங்கம் ஏற்பட்டுவிட்டது என்று நம்புகிறார்.

அந்த மடத்தனமாக விவகாரத்தை அத்தோடு வெட்டிவிட வேண்டும் என்று தீர்மானித்தேன். பாருங்கள்! காம்ரேட், இதையெல்லாம் ஒரு பிரச்சினையாகக் கருத முடியாது. இந்தக் கேள்விகள் எல்லாம் பலவீனமாக இருக்கிறது. இதையெல்லாம் ஒருவர் சிபாரிசு செய்ய முடியாது. திரு. ஸ்ட்டுருஸ்கியும் அந்தப் பெண்ணும் ஒருவரை ஒருவர் தவறாகப் புரிந்துகொண்டதற்காக எல்லாம் ஒரு கூட்டம் போடுவது வீண் என்பது என் எண்ணம்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக இந்தக் கூட்டத்தைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் உங்களுக்கில்லை காம்ரேட், என்றார் அந்த தாடை குறுகலான மனிதர். எப்போது நீங்கள் ஒரு காம்ரேடின் படைப்பை மோசம் என்று சொன்னீர்களோ அப்போதே அது ஒரு பழிவாங்கும் நடவடிக்கை என்பது எங்களுக்குத் தெரிந்துவிட்டது. திருமதி ஸ்ட்டுருஸ்கி எங்களிடம் ஒரு கடிதத்தைத் தந்திருக்கிறார். அது திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கியின் படைப்பை படித்துமுடித்து பிறகு நீங்கள் எழுதிய கடிதம்.

ஆம். அந்த கடிதத்தில் அவருடைய படைப்பைப் பற்றி நான் ஒரு வார்த்தைக்கூட சொல்லியிருக்க மாட்டேன்.

உண்மைதான். ஆனால் கடிதத்தில் உங்களுக்கு உதவுவது எனக்கு மகிழ்ச்சிதான் என்று எழுதியிருக்கிறீர்கள். அவருடைய படைப்பின் மீது உங்களுக்கு மதிப்பு இருந்ததை கடிதம் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. ஆனால் இப்போதோ அதை ஒரு ஒட்டுவேலை என்று சொல்கிறீர்கள். ஏன் அதை அவருடைய முகத்தைப் பார்த்துச் சொல்லவில்லை?

பேராசிரியருக்கு இரண்டு முகங்கள் போலிருக்கிறது, என்றாள் சிவந்த மேனியடையவள்.

அந்த நேரம் ஒரு வயோதிக வசீகரப் பெண்மணி கலந்துரையாடலில் கலந்தாள். சட்டென்று விஷயத்தின் மையத்திற்கு அவள் வந்தாள்: காம்ரேட் எங்களுக்கு ஒன்று தெரியவேண்டும்? திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கியை உங்கள் வீட்டில் வைத்துச் சந்தித்த பெண் யார்?

விஷயம் எதை நோக்கி போகிறது என்று எனக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. எல்லாம் கைமீறி போவதற்கு முன் என்ன செய்ய முடியும் என்று யோசித்தேன். ஒரு வழிதான் புலப்பட்டது. தடயங்களையெல்லாம் அழிப்பது. அவர்களுடைய கவனத்தைக் கிளாராவிடமிருந்து திசை திருப்புவது. ஒரு கௌதாரி, வேட்டை நாய்களிடமிருந்து கூட்டிலிருக்கும் தன் குஞ்சுகளைக் காப்பதற்கு எப்படித் தன்னைச் சமர்ப்பித்துக் கொள்கிறதோ அதைப்போல் நான் என்னை சமர்ப்பிப்பது என்று முடிவு செய்தேன்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக அவளுடைய பெயரை நான் மறந்துவிட்டேன்,என்றேன்.

உங்களோடு வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் பெண்ணின் பெயரை எப்படி உங்களால் மறக்கமுடியும்? என்றாள் வயோதிகப் பெண்மணி.

பெண்களோடு உறவு வைத்துக்கொள்வதில் பேராசிரியர் ஒரு முன்மாதிரியாக திகழ்கிறார், என்றாள் சிவந்த மேனியாள்.

என்னால் நினைவுகூர முடியும் ஆனால் அதற்குச் சிறிது சமயம் வேண்டும். திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கி என்னை என்று சந்தித்தார் என்பதை உங்களால் சொல்ல முடியுமா?

அது வந்து... ஒரு நிமிடம் பொறுங்கள், அந்த குறுகலான தாடை தன் கையிலிருந்த காகிதங்களைப் பார்வையிட்டது. பதினான்காம் தேதி, புதன் மதியம்.

புதன்... பதினான்கு... கொஞ்சம் பொறுங்கள், தலையைக் கையில் தாங்கி சிறிது சிந்தித்தேன். ஓ! ஞாபகம் வந்துவிட்டது. அது ஹெலினா, என்றேன். என்னுடைய வார்த்தைக்காக அவர்கள் காத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

ஹெலினா! யார் அவள்?

யார்? மன்னிக்கவும். அவள் யாரென்று எனக்கும் தெரியாது. அப்போது அதைப் பற்றி அவளிடம் கேட்கும் நிலையில் நானில்லை. உண்மையைச் சொன்னால் அவளுடைய பெயர் ஹெலினா தானா என்றுகூட எனக்குத் தெரியாது. எப்படியான போதிலும் அந்தப் பெயரைக் கொண்டு அவளை அழைப்பதை அவள் விரும்பினாள். முதன் முதலாகச் செவ்வாய்க்கிழமை மாலைதான் அவளைச் சந்தித்தேன். சிறிது நேரம் உரையாடியிருப்பேன். அவளுடைய கணவன் மெனிலஸ் மது அருந்துவதற்காக விடுதிக்குள் சென்றிருந்தான். மறுநாள் என் வீட்டிற்கு அவள் வந்திருந்தாள். மதியம் முழுவதும் என்னோடுதான் இருந்தாள். மாலை பல்கலைக்கழகத்தில் எனக்கு ஒரு சந்திப்பு இருந்ததால், ஓரிரு மணித்துளிகள் அவளைத் தனியே விட்டுச் சென்றேன். நான் திரும்பிய போது அவள் கடும் கோபத்தோடு இருந்தாள். யாரோ ஒரு குள்ள மனிதன் அவளிடம் தவறாக நடந்துக்கொள்ள முயன்றதாகவும், அதற்கு நானே காரணம் என்றும் குற்றம்சாட்டினாள். மேலே பேச முயன்றபோது அவள் எதையும் பேச விரும்பவில்லை. அவள் மனம் நொந்திருந்தாள். அதனால் தான் பாருங்கள், நான் அவளுடைய பெயரைக்கூடக் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளவில்லை.

காம்ரேட் நீங்கள் உண்மையைத்தான் பேசுகிறீர்களா? அல்லது.. என்றாள் சிவந்த மேனியாள். உங்களைப்போன்ற ஒரு மனிதர் எப்படி எங்கள் இளைஞர்களுக்கு வழிகாட்ட முடியும் என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. குடிப்பதையும் பெண்களைக் கெடுப்பதையும் தவிர உங்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்வதற்கு ஒன்றுமேயில்லை போலிருக்கிறது. ஆனால் ஒன்று, இதையெல்லாம் பற்றிய எங்களுடைய அபிப்ராயத்தை மேலிடத்திற்குத் தெரிவிக்கத்தான் போகிறோம்.

ஹெலினாவைப் பற்றி வாயிற்காவலாளி ஒன்றும் சொல்லவில்லையே, என்றபடி வயோதிக வசீகரப் பெண்மணி குறுக்கிடத் தொடங்கினாள். ஆனால் கடந்த ஒரு மாத காலமாக ஆடைகள் தயாரிக்கும் நிறுவனத்தில் வேலை செய்யும் பெண்ணொருத்தி இவரோடு வசித்துவருவதாக சொன்னானே. அவளுக்குச் சரியான ஆவணங்கள் வேறு கிடையாதாம். காம்ரேட், நீங்கள் வாடகையறையில் தான் வசிக்கிறீர்கள் என்பதை மறந்துவிடுகிறீர்கள். எப்படி ஒருத்தியோடு உங்களால் வாழ முடிகிறது. அது வீடா அல்லது விபச்சார விடுதியா?

சில தினங்களுக்கு முன் வாயிற்காவலாளியிடம் கொடுத்த பத்து கிரவுன் என் கண்முன் பளிச்சிட்டது. வட்டம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முழுமையடைந்து கொண்டிருந்ததை உணர்ந்தேன். லோக்கல் கமிட்டியைச் சேர்த்த பெண் மேலும் தொடர்ந்தாள். அவளுடைய பெயரைச் சொல்வதற்கு உங்களுக்கு விருப்பம் இல்லையென்றால் சொல்லுங்கள். அதை போலீஸ் கண்டுபிடித்துக் கொள்ளும்,என்றாள்.

11

என் காலடி நிலம் நழுவுவதை உணர்ந்தேன். பேராசிரியர் சொன்ன பிறகு பல்கலைக்கழகத்திற்குள் என் மீது ஒரு விதமான வெறுப்பு நிலவுவதைக் கண்டு­கொண்டேன். பிறகு வந்த சிறிது நாட்களுக்கு என்னை அழைத்து அவர்கள் மீண்டும் விசாரிக்கவில்லை. ஆனால் எனக்கு சந்தேகம் இருந்தது. அங்குமிங்கும் நடந்தபடி மேரி ஏதாவது பேசிக்கொண்டுதான் இருந்தாள். அவளுடைய அலுவலகத்தில் வைத்துப் பிற பேராசிரியர்கள் தேனீர் அருந்தியபடி சாடைமாடையாக ஏதோ பேசிக்கொண்டார்கள். எல்லா இடங்களிலிருந்தும் சாட்சியங்கள் திரட்டியப் பிறகு, ஓரிரு நாட்களுக்குள் தேர்வு கமிட்டி கூடுவதாக ஏற்பாடு. லோக்கல் கமிட்டியின் அறிவிக்கையைத் தேர்வு கமிட்டியினர் படித்திருப்பார்கள் என்று நான் கற்பனை செய்துகொண்டேன். லோக்கல் கமிட்டியின் அறிவிக்கையோ படு ரகசியமானது ஆதலால் ennaaஎன்னால் அதை நெருங்க முடியவில்லை.

ஒவ்வொரு மனிதனின் வாழ்க்கையிலும் இவ்வாறான சில கணங்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன - ஆவேசத்தோடு சிலவற்றை பாதுகாக்க வேண்டியுள்ளது; சிலவற்றிற்கு பணிந்து செல்லவேண்டியுள்ளது - சில முக்கிய விஷயங்களை முன்னிட்டு, முக்கியத்துவம் குறைந்த விஷயங்களை விட்டுக் கொடுக்க வேண்டி சூழ்நிலை எழுகிறது. இவ்வாறானச் சூழ்நிலையில்தான், என்னுடைய காதல் அதிமுக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என எனக்குத் தோன்றியது. ஆம், நெருக்கடி மிகுந்த அந்த நாட்களில்தான், பூஞ்சையான துரதிர்ஷ்டம் வாய்ந்த என்னுடைய தையல்காரியை நான் உண்மையாகவே நேசிப்பதை உணர்ந்தேன்.

அன்று கிளாராவை ஒரு தேவாலயத்தில் வைத்துச் சந்தித்தேன். இல்லை, வீட்டில் சந்திக்கவில்லை. இத்தனை விஷயங்களுக்கு பிறகும் அதை ஒரு வீடாகக் கருத முடியுமா? கண்ணாடிச் சுவர்களாலான அறையை வீடு என்று சொல்ல முடியுமா? மேலும் பைனாகுலர்கள் வேறு அதைக் கண்காணிக்கின்றன. ஒரு கள்ளச் சரக்கைப் பாதுகாப்பதை விட அதிக கவனத்தோடு நாம் நேசிப்பவரைப் பாதுகாக்க வேண்டியிருக்கிறது அப்படிப்பட்ட இடமெல்லாம் ஒரு வீடா?

வீடு வீடாக இல்லை. அங்கிருக்கும் போதெல்லாம் எப்போது மாட்டப் போகிறோமோ என பயந்தபடியிருக்கும் திருடனைப் போல் எங்களை நாங்கள் உணர்ந்தோம். காரிடாரில் ஒலித்த காலடி சப்தம் எங்களைப் பதற்றமூட்டியது. கதவை யாரோ தட்டப் போகிறார்கள் என்று பயந்தபடி தான் நாங்கள் அமர்ந்திருப்போம். கொஞ்ச காலத்திற்காவது - எங்களுக்கே அன்னியமாகிவிட்ட எங்களுடைய வீட்டில் வைத்து - இருவரும் சந்தித்துக்கொள்ள வேண்டாம் என்று நாங்கள் முடிவெடுத்தோம். சிலாக்கோவிலிருந்து கிளாராவிற்காக என்னுடைய ஓவிய நண்பனின் ஸ்டுடியோவை ஒரு இரவிற்கு மட்டும் நான் வாடகைக்கு எடுத்தேன். முதன் முதலாக அவனுடைய அறையின் சாவியை நான் கையில் வாங்கினேன்.

இதன் மூலம் சின்னப் படுக்கையும் பெரிய ஜன்னலுமுடைய ஒரு பெரிய அறையில் நாங்கள் சந்தித்துகொண்டோம். அவ்வறையிலிருந்து முழு பிராக் நகரையுமே பார்க்க முடிந்தது. சுவர்களில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த ஓவியங்களும், தாறுமாறாகக் கிடந்த பொருட்களும், அழுக்கடைந்த ஓவியனின் தோற்றமும் என எல்லாம் சேர்ந்து ஆசிர்வதிக்கப்பட்டதான சுதந்திரம் போன்ற ஒரு உணர்வு என்மேல் கவிந்தது.
கைகால்களைப் பரப்பியபடி படுக்கையில் உருண்டேன். ஒரு ஒயின் பாட்டிலைத் திறந்தேன். ஒரு மகிழ்ச்சியான மாலைப்பொழுதை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தபடி சந்தோசமாகவும் சுதந்திரமாகவும் அவளுடன் உரையாடத் தொடங்கினேன்.

அப்போது நான் உணராத மன அழுத்தம் முழுவதும், அதன் முழுச்சுமையோடு கிளாராவின் மீது கவிந்ததது.

நான் முன்னமே கூறியபடி, அவள் முன்பெல்லாம் எவ்விதத் தயக்கமோ வருத்தமோயின்றி என் அறையில் வசித்திருக்கிறாள். ஆனால் இப்போது, வேறொருவருடைய அறையில் வைத்துச் சந்திக்கும்போது அவள் எரிச்சல் அடைந்தாள். இது ரொம்ப அவமானமாக இருக்கிறது, என்றாள்.

என்ன அவமானம்?

ஒரு இடத்தை வாடகைக்குப் பிடிப்பது.

ஒரு இடத்தை வாடகைக்கு எடுப்பதையெல்லாம் அவமானமாகக் கருத வேண்டியதில்ல.

இருந்தாலும், அவமானப்படுத்துகிற மாதிரியான விஷயங்கள், இதில் இருக்கத்தான் செய்கின்றன.

அதற்கு நான் ஒன்றும் செய்யமுடியாது.

அதுதான் எனக்குத் தெரியுமே,என்றாள் அவள். வாடகை இடத்தில் வேசியைப் போல் என்னை உணர்கிறேன்.

அட ஆண்டவா! நீ எதற்கு உன்னை வேசியை போல் உணரவேண்டும். உனக்கு ஒன்று தெரியுமா? வேசிகளெல்லாம் அவர்களுடைய சொந்த இடத்திலிருந்து தான் இந்த தொழிலை புரிவார். வாடகை இடத்திலிருந்து அல்ல.

அவளுடைய கற்பனையின் மீதான நுட்பமான தாக்குதல் இது. பெண்களின் ஆன்மா இவ்வாறான உணர்வுகளால் தான் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. தொடக்கத்திலிருந்தே எங்களுடைய உரையாடலில் ஒரு கெட்ட வாசனை படிந்திருந்தது.

பேராசிரியர் என்னிடம் பகிர்ந்துகொண்ட விஷயங்களையெல்லாம் நான் கிளாராவிடமும் பகிர்ந்து கொண்டேன். லோக்கல் கமிட்டியில் நடந்த விஷயங்களையும் அவளிடம் சொன்னேன். நான் கிளாராவை ஒருவாறு சமாளித்து, ஒருவரை ஒருவர் நாம் உண்மையாக நேசித்தால் முடிவில் வென்றுவிடலாம் என்று நம்பிக்கையூட்ட முயற்சித்தேன்.

கிளாரா, கொஞ்சம் நேரம் அமைதியாக இருந்தாள். பிறகு எல்லாவற்றிற்கும் நான் தான் காரணம் என்று குற்றஞ்சாட்டினாள்.

தயவு செய்து அந்தத் தையல்காரிகளிடமிருந்து உன்னால் என்னை காப்பாற்ற முடியுமா?

கொஞ்சம் நாட்களுக்கு நாம் பொறுமையைத்தான் கடைபிடித்தாக வேண்டும், என்றேன் நான்.

பார்! நீ தான் எனக்கு முதலில் வாக்குறுதி தந்தாய். ஆனால் இன்றுவரை ஒன்றும் செய்யவில்லை. இதிலிருந்து விடுபட எனக்கு யாராவது உதவ முன்வந்தால் கூட அவர்களால் உதவ முடியாது போலிருக்கிறது. என் பெயரை நீ முழுதாகக் கெடுத்து வைக்கிறாயே.

நான் கிளாராவிடம், அவளுக்கும் திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கிக்கும் இடையிலான விஷயம் அவளுடைய வாழ்வை எவ்விதத்திலும் பாதிக்காது என்று ஆறுதல் கூறினேன்.

எனக்கு ஒன்று புரியவில்லை. நீ ஏன் அந்த மதிப்புரையை எழுத மறுக்கிறாய். அதை எழுதிவிட்டால் இந்தப் பிரச்சினையெல்லாம் தீர்ந்து விடாது, என்று கேட்டாள்.

காலம் கடந்துவிட்டது கிளாரா, என்றேன் நான். அந்த மதிப்புரையை இப்போது நான் எழுதினால் பழி தீர்த்துக்கொள்வதற்காக எழுதுகிறேன் என்று புரிந்துகொள்வார்கள். இது அவர்களை மேலும் கோபம் கொள்ளச்செய்யும்.

எதற்குக் கண்டித்து எழுதுகிறாய். அவருக்கு சாதகமாக எழுதி விட வேண்டியதுதானே.

அது என்னால் முடியாது. அது சுத்த அபத்தம்.

ஏன் கூடாது? திடீரென்று முழு யோக்கியனாக ஏன் வேஷம் போடுகிறாய்? அந்தக் குள்ளனிடம் காட்சிக்கலைக்கு உன் மேல் நல்ல அபிப்பிராயம் கிடையாது என்பதை நீ மறைக்கவில்லையா? அந்தக் குள்ளன் என்னைக் கெடுக்க முயற்சித்தான் என்று பொய் சொல்லவில்லையா, ஹெலினா என்ற பெண்ணை நீ கண்டுபிடிக்கும்போது அது பொய்யாக தெரியவில்லையா. இவ்வளவு பொய்கள் சொன்ன பிறகு மேலுமொரு பொய் சொல்வதில் என்ன வந்துவிடப் போகிறது. ஒன்று தெரிந்துகொள். இது ஒன்றுதான் இப்போது நம் பிரச்சினையை தீர்ப்பதற்குள்ள ஒரே வழி.

இங்கு பார், கிளாரா, நீ ஒரு பொய்யைப் பொய்யாகத்தான் பார்க்கிறாய். மேலும், அப்படிப் பார்ப்பதைச் சரியென்றும் நம்புகிறாய். ஆனால் உண்மை அதுவல்ல. நான் பல பொய்கள் சொல்கிறவன்தான். பலரை முட்டாள் ஆக்கியிருக்கிறேன். குறும்பு செய்திருக்கிறேன். கேலி செய்திருக்கிறேன் – ஆனால் இதையெல்லாம் வைத்து நான் என்னை ஒரு பொய்யன் என்று கருதவில்லை. என் மனச்சாட்சி தெளிவாகத்தான் இருக்கிறது. இந்தப் பொய்களையெல்லாம் – இவற்றையெல்லாம் நீ ஒரு பொய்யாகக் கருதினால் – ஒரு வகையில் அவை தான் என்னை உண்மையாகப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. மேலும், அதைக்கொண்டு நான் எதுவும் செய்வதில்லை. ஒரு வகையில் இந்த பொய்களைக் கொண்டுதான் நான் உண்மையைப் பேசுகிறேன். ஆனால், எனக்கென்று சில விஷயங்கள் உள்ளன. அது பற்றி என்னால் பொய் பேச முடியாது. அந்த விஷயங்களையெல்லாம் நான் ஊடுருவியிருக்கிறேன். புரிந்துகொண்டிருக்கிறேன். உண்மையாகவே நேசிக்கிறேன். மேலும் அவற்றைத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்கிறேன். அவற்றைக் கேலி செய்ய என்னால் முடியாது. ஒருவேளை அப்படி ஏதேனும் செய்தால் அதை மிகப்பெரிய அவமானமாகக் கருதுகிறேன். அது சாத்தியமேயில்லை. அதைச் செய்யும்படி என்னை நிர்பந்திக்காதே. என்னால் முடியாது.

நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

இருந்தபோதும் கிளாராவை நான் மெய்யாகவே நேசித்தேன். என்னால் முடிந்தமட்டும் அவளுக்கு உதவுவது என்று தீர்மானித்தேன். அதற்குப் மறுநாள், திருமதி. ஸ்ட்டுருஸ்கிக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினேன். அதில், மதியம் இரண்டு மணிக்கு என் அலுவலகத்தில் அவரை எதிர்பார்ப்பதாகத் எழுதியிருந்தேன்.

12

திருமதி.ஸ்ட்டுருஸ்கி அவளுடைய பிடிவாதத்திற்கு ஏற்றாற்போல குறிப்பிட்ட நேரத்தில் துல்லியமாக ஆஜர் ஆனார். நான் கதவைத் திறந்து வரவேற்றேன்.

பிறகுதான் அவளை பார்த்தேன். நல்ல உயரம். நீலக் கண்கள். பாந்தமான முகம்.
உங்கள் அங்கியைக் நீங்கள் கழற்றலாம், என்றேன் நான். தடுமாறியபடி அலங்கோலமாக அதை அவள் கழற்றினாள். வித்தியசமான, நீண்ட, இடுப்பு குறுகிய அந்த கருப்பு அங்கியைப் பார்த்தபோது - ஆண்டவனுக்குத்தான் வெளிச்சம் – ஏனோ ஒரு ராணுவ அங்கியைப் போல் அது எனக்குக் தோன்றியது.

உடனேயே என்னுடைய தாக்குதலைத் தொடங்க நான் விரும்பவில்லை. என் எதிரிக்கு அவளுடைய சீட்டுகளைக் காட்ட வாய்ப்பளித்தேன். திருமதி. ஸ்ட்டுருஸ்கி அமர்ந்த பிறகு, சாடைமாடையாக பேசி உரையாடலைத் தொடங்கினேன்.

திருமதி.ஸ்ட்டுருஸ்கி சீரிய தொனியில் பேராசிரியரே என்று தொடங்கினாள். சண்டைக்கான முனைப்பொன்றும் அதில் தென்படவில்லை. நான் ஏன் உங்களைத் தேடினேன் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? என் கணவருக்கு உங்கள்மீது அபரிதமான மரியாதை உண்டு. உங்களுக்குள்ள நற்பெயரைப் பற்றி எங்களுக்குத் தெரியும். நீங்கள் ஒரு அறிஞர். உங்களுடைய மதிப்புரையில் தான் எல்லாம் அடங்கியிருக்கிறது. ஆனால் உங்களுக்கோ அவருக்கு உதவ மனமில்லை. இந்தக் கட்டுரையை எழுதுவதற்கு என் கணவருக்கு மூன்று வருடம் பிடித்தது. அவருடைய வாழ்க்கை உங்கள் வாழ்க்கையை விடக் கடினமானது. அவர் ஓர் ஆசிரியர். பிராக்கிலிருந்து தொலைவில் வசிப்பதால், தினசரி அறுபது கிலோமீட்டர் அவர் பயணம் செய்ய வேண்டியுள்ளது. போன வருடம் நான்தான் அவரை வற்புறுத்தி ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட வைத்தேன்.

திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கி இப்போது வேலையில் இல்லை?

இல்லை.

எப்படி வாழ்கிறார்?

சமீப காலமாக நான்தான் வேலைக்குப் போகிறேன். இந்த ஆராய்ச்சி என் கணவருடைய நீண்ட நாள் கனவு. இதற்காக அவர் எவ்வளவு பக்கங்களைப் படித்திருப்பார் என்பதெல்லாம் உங்களுக்குத் தெரிந்தால் தான் அவருடைய உழைப்பை உங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியும். அவர் எப்போதும் ஒன்று சொல்வது வழக்கம். ஒரு உண்மையான ஆய்வாளர் முப்பது பக்கங்களுக்காக முன்னூறு பக்கங்களை எழுதவேண்டும் என்பார். அத்தோடு இந்தப் பெண் வேறு.. என்னை நம்புங்கள், எனக்கு அவரைத் தெரியும். என்னால் உறுதியாகச் சொல்லமுடியும். அவர் இதைச் செய்திருக்கமாட்டார். எதற்காக அந்தப் பெண் இவரைக் குற்றஞ்சாட்ட வேண்டும்? என்னால் நம்ப முடியவில்லை. அதை என் கணவர் முன்னும் என் முன்னும் வைத்துச் சொல்லச் சொல்லுங்கள். பெண்களைப் பற்றி எனக்குத் தெரியும். அவர் உங்களை அதிகம் நேசித்திருக்க வேண்டும் நீங்கள் அவளை அலட்சியப்படுத்தி இருக்கலாம். உங்கள் பொறாமையைத் தூண்டுவதற்காகக் கூட அவள் இவ்வாறு நடந்து கொண்டிருக்கலாம். முதலில் நீங்கள் என்னை நம்பவேண்டும். இம்மாதிரியான விஷயங்களைச் செய்வதற்கு என் கணவர் அஞ்வார்.

திருமதி. ஸ்ட்டுருஸ்கி சொல்வதையெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, சட்டென்று ஏதோ என்னுள் நிகழ்ந்தது: இந்தப் பெண்ணை முன்னிட்டுதான், பல்கலைக்கழகத்தை நான் விட வேண்டியிருந்தது. இவள் பொருட்டுத்தான் எனக்கும் கிளாராவிற்கும் இடையில் பதற்றம் அதிகரித்தது. இவளால்தான் நான் பல நாட்களைக் கோபத்திலும் மகிழ்ச்சியின்மையிலும் கழித்திருக்கிறேன். நடந்து முடிந்து விட்ட நிகழ்ச்சிகளுக்கும் அவளுக்குமான உறவைப் பற்றி யோசித்தபோது – இதில் நாங்கள் இருவருமே சோகப்பாத்திரங்களைத்தான் வகித்தோம் – சட்டென்று எல்லாம் விஷயமற்றதாக, எங்கள் கைமீறியதாக, தற்செயலானதாக, எங்களுடைய தவறு என்பது ஒன்றுமற்றதாக எனக்குத் தோன்றியது. இந்நிகழ்ச்சிகளை எல்லாம் நாங்கள் தான் முடுக்கிவிட்டோம் என்று நான் நம்பியது, என்னுடைய கற்பனையை தவிர ஒன்றுமில்லை என்று எனக்குப் புரிந்தது. உண்மை என்னவென்றால் அது எங்களுடைய கதையல்ல எங்கோ வெளியிலிருந்து எங்கள்மீது கவிந்துவிட்ட கதையது. எவ்விதத்திலும் நாங்கள் அதன் பிரதிநிதி இல்லை. அவை ஒரு வினோதப் பாதையைப் பின்பற்றியதற்கு எங்களை குறைசொல்ல முடியாது. இதில் அவை எவர்களால் வழிநடத்தியிருக்கலாம் என்று எவருக்கும் தெரியாது. ஒருவேளை, அவை அமானுஷ்ய சக்திகளால் வழி நடத்தப்பட்டிருக்கலாம்.

திருமதி.ஸ்ட்டுருஸ்கியின் கண்களை பார்த்தபோது, அந்தக் கண்கள் என் செயலின் விளைவுகளைக் கணக்கில் கொள்ளவில்லை என்பதாக; எதையும் பார்க்கவில்லை என்பதாக; வெறுமனே மிதந்துகொண்டிருப்பதாக; ஒட்டிக் கொண்டிருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது.

நீங்கள் சொல்வதெல்லாம் ஒருவிதத்தில் சரியாக இருக்கலாம், என்றபடி குரலில் ஓர் இணக்கத்தை வெளிப்படுத்தினேன். என்னுடைய பெண் பொய் சொல்லியிருக்கலாம். ஆனால், உங்களுக்குத் தெரியும், ஒரு ஆணின் பொறாமை எப்படிப்பட்டதென்று. அவளை நான் முழுமையாக நம்பியதால் தான் பிரச்னை இப்படி வளர்ந்துவிட்டது. இது யாருக்கும் நடக்கக்கூடியதுதான்.

ஆம் நடக்கக்கூடியதுதான், என்றாள் திருமதி.ஸ்ட்டுருஸ்கி. அவளுடைய மனதிலிருந்த பளு நீங்கிவிட்டதற்கு அதுதான் சாட்சி. நீங்களே இதை புரிந்துகொண்டது நல்ல விஷயம். எங்களுக்கு இருந்த பயமெல்லாம் நீங்கள் அவளை முழுமையாக நம்பி விடுவீர்களோ என்பதுதான். அவள் என் கணவருடைய வாழ்க்கையை கெடுத்திருப்பாள். அவள் ஏற்படுத்திய மனநெருக்கடியைப் பற்றி நான் பேசவில்லை. அதைச் சமாளித்துவிட முடியும். ஆனால் மதிப்புரையைப் பொறுத்தமட்டில் உங்களைத்தான் அவர் நம்பியிருக்கிறார். அந்தப் பதிப்பாசிரியர்களும் எல்லாம் உங்கள் கையில்தான் இருக்கிறது என்று சொல்லிவிட்டார்கள். அது பிரசுரமானால் மேலாய்வு செய்ய என் கணவரை அனுமதிப்பார்கள். உங்களை நான் ஒன்று கேட்கலாமா? இப்போது தான் எல்லாம் சரியாகிவிட்டதே. இனியாவது அந்த மதிப்புரையை உங்களால் எழுதி தரமுடியுமா?

அப்போது, எல்லாவற்றிற்குமாக என் கோபத்தைத் தீர்த்துக்கொள்வதற்கு ஒரு நல்ல சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. ஆனால் அந்த தருணத்தில் தான், ஒரு குட்டிகோபம்கூட என் மனதில் எழவில்லை. வேறு வழியில்லை என்பதால் தான் அதைப்பற்றி பேச வேண்டியதாயிற்று: திருமதி.ஸ்ட்டுருஸ்கி, நீங்கள் என்னை மன்னிக்க வேண்டும். இதைப்பற்றி பேசுவதில் எனக்குச் சில தர்மசங்கடங்கள் இருக்கின்றன. எல்லாம் ஏன் இப்படி நடந்தது என்பதை என்னால் விளக்கமாகச் சொல்லமுடியும். என்னால் மனிதர்களின் முகத்தைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியற்ற விஷயங்களைப் பேசமுடியாது. இதுதான் என் பலவீனம். உண்மையில் திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கியை பல்வேறுவிதமாகத் தவிர்த்துவந்தேன். அதை அவர் புரிந்துகொள்வார் என்று நம்பினேன். அவருடைய கட்டுரை மிகவும் பலவீனமானது. அதற்குப் பெரிய மதிப்பொன்றும் கிடையாது. உங்களால் என்னை நம்ப முடிகிறதா?

இதை நம்புவதற்கு எனக்கு சிரமமாக இருக்கிறது. உங்களை என்னால் நம்ப முடியவில்லை.

அத்தோடு, இது உண்மையான ஆய்வுக்கட்டுரையில்லை. நான் சொல்வதை உங்களால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறதா? ஒரு அறிஞன் எப்போதும் புதிதான ஒன்றை கண்டுபிடிக்க வேண்டும் பிறர் எழுதியதையோ அல்லது எல்லோருக்கும் தெரிந்ததையோ அவன் பிரதியெடுக்கக்கூடாது.

என்னுடைய கணவர் எதையும் பிரதியெடுக்கவில்லை.

நீங்கள் அவருடைய கட்டுரையைப் படித்திருப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

நான் பேச்சைத் தொடர்ந்தேன். ஆனால் திருமதி.ஸ்ட்டுருஸ்கி குறுக்கிட்டார்.

இல்லை, படிக்கவில்லை.

எனக்கு ஆச்சரியமாகயிருந்தது. பின், இப்போதாவது படியுங்கள், என்றேன்.

என் கண்கள் பழுதடைந்துவிட்டன, என்றார். கடந்த ஐந்து வருடமாக நான் ஒரு வரிகூட வாசிக்கவில்லை. அதற்காக என் கணவரின் யோக்கிதையை நான் படித்துத்தான் தெரிந்துகொள்ளவேண்டும் என்றில்லை. அதற்கு எவ்வளவோ வழிகள் இருக்கின்றன. ஒரு தாய்க்குத் தன் குழந்தையைப் பற்றி எவ்வளவு தெரியுமோ அந்த அளவிற்கு என் கணவரைப் பற்றி எனக்குத் தெரியும். அவர் என்னிடம் எதையும் மறைத்ததில்லை. அவர் எதைச் செய்தாலும் அதில் உண்மையிருக்கும்.

அப்போது சற்றுக் கீழ்த்தரமாக நடந்துகொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு நான் ஆளானேன். திருமதி.ஸ்ட்டுருஸ்கியிடம் சில புத்தகங்களை எடுத்து, சில வாக்கியங்களை சத்தமாக வாசித்துக்காட்டினேன். அந்த ஆசிரியர்களுடைய கருத்துக்களையும் எண்ணங்களையும் திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கி எப்படி எடுத்துக் கையாண்டிருக்கிறார் என்பதை விளக்கினேன். அது மனப்பூர்வமாகச் செய்யப்பட்ட திருட்டா என்பதல்ல கேள்வி. சில ஆசிரியர்களை அவர் மட்டுமீறி மதித்ததன் விளைவாக அவரை அறியாமலேயே அந்த நிபுணர்களின் கருத்துக்களை அவர் ஸ்வீகரித்து இருந்திருக்கிறார். எந்தத் தீவிர இதழும் திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கியின் கட்டுரையை பிரசுரிக்காது.

திருமதி. ஸ்ட்டுருஸ்கி என் விளக்கத்தை எவ்வளவு தூரம் கவனித்தார், புரிந்துகொண்டார் என்று எனக்கு தெரியாது. ஆனால் மிகுந்த அடக்கத்தோடு தனக்கு விதிக்கப்பட்ட இடத்தை விட்டு தன்னால் நகரமுடியாது என்பதை அறிந்த ராணுவவீரன் போல் அமைதியாக வீற்றிருந்தார். எல்லாவற்றையும் பேசிமுடிக்க அரை மணி நேரம் ஆயிற்று. திருமதி. ஸ்ட்டுருஸ்கி இருக்கையிலிருந்து எழுந்தார். ஊடுருவும் விழிகளை என் மேல் பதித்தார். மெல்லிய தொனியில் என்னிடம் மன்னிப்புகோரினார். இத்தனைக்கு பிறகும், அவருக்கு, அவருடைய கணவரின் மீதுள்ள நம்பிக்கை குறையவில்லை என்பதை என்னால் அப்போது உணரமுடிந்தது. என் வாதங்களுக்கு எப்படிப் பதில் சொல்வது என்று அவருக்கு தெரியவில்லை என்பதால் அவரைத் தவிர வேறு எவரையும் அவரால் கடிந்துகொள்ள முடியவில்லை. என் வாதங்கள் குழப்பமானதாகவும் மடத்தனமானதாகவும் அவருக்கு தோன்றியது. ராணுவ அங்கியை எடுத்து அணிந்து கொண்டார். அவர், உடலாலும் மனதாலும் ஆன ஓர் மெய்யான ராணுவ வீரன். நீண்ட பயணங்களால் சோர்வுற்ற, துரதிர்ஷ்டம் மிகுந்த ஓர் உண்மையான ராணுவ வீரன். கட்டளைகளின் அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ளாதவன். ஆட்சேபிக்காமல் கட்டளைகளை நிறைவேற்றுபவன். எப்போதும் தோற்கடிக்கப்படுபவன். ஆனால் இந்த தோல்விகளால் அவனை இழிவுபடுத்திவிட முடியாது என்பதை அப்போது நான் புரிந்துகொண்டேன்.

13

ஓரிரு நாட்களுக்குப் பிறகு டால்மேட்டியா உணவுவிடுதியில் வைத்து நாங்கள் சந்தித்துக்கொண்டபோது, கிளாராவிடம் இனி, எதற்கும் நீ பயப்பட வேண்டியதில்லை, என்றேன் நான். திரு.ஸ்ட்டுருஸ்கியின் மனைவிக்கும் எனக்குமிடையே நிகழ்ந்த உரையாடலை சொன்னேன்.

எதற்காக நான் பயப்படவேண்டும், என்று தன்னம்பிக்கை இழையோடிய குரலில் பதில் சொன்னாள் கிளாரா. அவளுடைய தன்னம்பிக்கை எனக்கு ஆச்சரியமூட்டியது.

பயப்படத் தேவையில்லையா? எனக்குப் புரியவில்லை. உன் பொருட்டுதான் திருமதி. ஸ்ட்டுருஸ்கியையே நான் சந்தித்தேன்.

நீ அவளைச் சந்தித்தது நல்லது. தேவையில்லாமல் நீதான் அவர்களைத் தொந்தரவு செய்திருக்கிறாய். டாக்டர் கிளாசெக் சொன்னது சரிதான். ஒரு அறிவுள்ள மனிதருக்குகூட இதையெல்லாம் புரிந்துகொள்வது கடினம்.

நீ எப்போது கிளாசெக்கை சந்தித்தாய்?

நான் அவரை பார்த்தேன்.

எல்லாவற்றையும் அவரிடம் சொல்லிவிட்டாயா?

எதை? இதென்ன ரகசியமா என்ன? நீ யார் என்பதை நான் நன்கு தெரிந்து கொண்டேன்.

அப்படியா?

ஆம். நீ யார் என்று சொல்ல வேண்டுமா?

தயவுசெய்து சொல்.

சிடுமூஞ்சி

கிளாசெக் சொன்னாரா?

ஏன்? இதை கிளாசெக்கிடமிருந்து தான் நான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமா? என்னால் கண்டுபிடிக்க முடியாது? என்னால் உன்னை மதிப்பிட முடியாது என்று நீ நம்புகிறாய் அல்லவா. எல்லாம் உன் விருப்பப்படிதான் நடக்க வேண்டும். நீதானே திரு. ஸ்ட்டுருஸ்கிக்கு மதிப்புரை எழுதித்தருவதாக வாக்கு கொடுத்தாய்?

எழுதி தருவதாக நான் எந்த வாக்குறுதியும் கொடுக்கவில்லை.

எனக்கு வேலை வாங்கித் தருவதாகச் சொன்னாய். என்னிடம் திரு. ஸ்ட்டுருஸ்யை ஒரு சாக்காகவும் திரு.ஸ்ட்ருஸ்கியிடம் என்னை ஒரு சாக்காகவும் நீ நன்கு பயன்படுத்திக்கொண்டாய். ஆனால் என்னால் ஒரு வேலை வாங்கிவிட முடியும் என்பது உனக்குத் தெரியாது.

கிளாசெக் வழியாகவா? என்றேன் சற்றே ஏளனமாக.

கண்டிப்பாக, உன் வழியாக அல்ல. நீ அதிகம் விளையாடி விட்டாய். எவ்வளவு தூரம் விளையாடிகிருக்கிறாய் என்று கூட உனக்குத் தெரியாது.

உனக்குத் தெரியுமா?

ஆம். உன் ஒப்பந்தத்தை அவர்கள் புதுப்பிக்கப்போவதில்லை. ஏதேனும் நாட்டுப்புறத்திலுள்ள ஒரு கலைக்கூடத்தில் ஒரு குமாஸ்தா வேலை கிடைத்தால் நீ சந்தோசபட்டு கொள்ள வேண்டும். எல்லாம் உன் தவறால் விளைந்ததுதான் என்பதை நீ உணருவாய். நான் ஏதாவது அறிவுரை சொல்லலாம் என்றால் ஒன்றை மட்டும் உனக்கு சொல்லிகொள்கிறேன்: இனியாவது நேர்மையாக நடந்து கொள். பொய் சொல்லாதே. எந்த பெண்ணுக்கும் பொய் சொல்கிறவன் மீது மதிப்பு கிடையாது.

அவள் எழுந்துகொண்டாள். கைகுலுக்கி (தெளிவாகத் தெரிந்தது அதுதான் எங்களுடைய கடைசி சந்திப்பென்று) விடைபெற்றாள்.

கொஞ்சம் நேரத்திற்குப் பிறகுதான் எனக்கு உறைத்தது (ஒரு சில்லிடும் அமைதி என்னைச் சூழ்ந்திருந்தது) என்னுடைய கதை அவலமாக முடியவில்லை மாறாக வேடிக்கையாகத்தான் முடிந்திருக்கிறது.

அந்த எண்ணம் சிறிய ஆறுதலை எனக்கு அளித்தது.

[மீள்சிறகு - இதழ் 2 – 2005]

---------------------------------------------------

* செக் தேசத்து மது – ஒருவகை ப்ளம் பழங்களிலிருந்து தயாரிக்கப்படும் பிராந்தி.

** மிகோலஸ் அலஸ் – 19ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பிரபல செக்கோஸ்லோவிய ஓவியர்.

ஆங்கில மூலம் இங்கே

http://en.wikipedia.org/wiki/Milan_Kundera

flow1
குறிப்பு: நல்ல இலக்கியம் எல்லோரையும் சென்றடைய வேண்டும் என்ற நோக்கத்திலேயே இங்கு பதியப்படுகிறது. வேறு வணிக நோக்கம் எதுவுமில்லை. இதில் யாருக்கேனும் ஆட்சேபனை இருந்தால் தெரியப்படுத்தவும். அவற்றை நீக்கிவிடுகிறேன். படைப்புகளின் காப்புரிமை எழுத்தாளருக்கே

2 comments:

ஜெகதீஷ் குமார் (jegadeesh kumar) on July 12, 2011 at 7:34 PM said...

Highly dramatic and intriguing. I am beginnig to like Milan Kundera.

kokila kumarasamy on June 2, 2012 at 3:39 AM said...

its really great

Post a Comment